Informacja

Po prawej sa opowiadania do dokonczenia :) Pomyslalam ze bedzie troche latwiej w szukaniu ^^

Konkurs

Przypominam, że termin wysyłania konkursowych opowiadań do 02.03.2016 tj. dzisiaj 23:59

Od Andy'iego c.d: Isabel

Nic jej nie zrobię, bo... Bo tak. Czy mam pewność? Nigdy nie można jej mieć, chyba, że chodzi o śmierć.

No, wtedy jedynie można.

- Nic Ci nie zrobię a raczej postaram się nic Ci nie zrobić.

- Pocieszające.

Zrobiła się wstrętną zołzą.

Ale fakt, lubiłem ją.

- Masz ochotę marudzić całe życie zrzędo? - uśmiechnąłem się.

- Masz rację przyniosę trochę drewna.

Tego się nie spodziewałem ale dobre wyjście z kłopotliwej sytuacji... Zrzędo.

Odłożyłem moją książkę na miejscu i umówiłem dziewczynę na kolejną lekcję magii, tyle, że bez mojego udziału bo moje piękne ciało będzie ją... Rozpraszać.

Zaśmiałem się sam z siebie w głowie.

Andy debilu.

Chwilę później dziewczyna wróciła z drewnem. Może i będę milszy ale nosić drewna mi się nie chce, zaraz zaraz po cholerę poszła po drewno skoro mogę rozpalić ogień bez jego udziału?

Brawo, Isabel. Gratuluję mózgu.

- Jutro masz kolejną lekcję.

- Dzięki, nie chce skończyć jak pieczony kurczak.

Nie to nie.

Rozpaliłem ognisko, żeby nie było jej smutno z użyciem drewna.

- Dziwnie zareagowałaś na wieść, że mogę Cię lubić, dlaczego? - kłopotliwe pytania lvl Andy.

Brak weny twórczej ;_; Isabel?

KONKURSOWE OPO - ISABEL

Gdy zamykam oczy wciąż mogę ze szczegółami przywołać ten obraz. Rzeź. Okropna rzeź… Może powinnam zacząć od początku.

A więc było tak:

Jak zwykle ukrywałam się w lesie. Od czasu, gdy oddzielili mnie od mojej babci mieszkałam w lesie. Z mojej pozycji na drzewie dokładnie widziałam całe zajście. Jacyś madzy ognia siedzieli w swoim obozowisku. Co oni tu robili? Nie miałam pojęcia. Niestety wkrótce miałam się dowiedzieć… Siedzieli w tym obozie godzinami, ostrząc broń, śmiejąc się i posilając. Ja siedziałam na drzewie. Drżałam z zimna i głodu. W końcu ruszyli. Gdy odeszli spory kawałek, zlazłam z drzewa i ruszyłam za nimi. Długo podążałam ich śladem. W końcu dotarli do wioski. Nie była duża. Na oko liczyła 2 tysiące mieszkańców. Duża część osób stała na zewnątrz. Nie chowali się w swoich chatach. Pewnie wywabił ich odgłos nadciągających ludzi. Lud Ognia nawet nie próbował zachować ciszy. Śmiali się głośno, wymachiwali pochodniami i popisywali się magią. Nie wydawało mi się to fajne. Pamiętam, jakie obrzydzenie panowało na twarzach ludzi z wioski. W sumie nie dziwiłam się im. Takie okropne popisywanie się. To było jak bawienie się jedzeniem przed posiłkiem. I wtedy to się stało. Wielkie kule ognia wystrzeliwały z rąk magów. Patrzyłam na to wszystko z przerażeniem. Do dziś po nocach śnią mi się wrzaski. W momencie ataku było już późno. Ludzie wrzeszczeli i wbiegali do chaty po swoje dzieci. Ci, którzy nie mieli po co rzucać się w ogień usiłowali uciec. Żadnemu się nie udało. Zostali trafiani ogniem lub wybuchali w rozbłysku iskier. To co było przed moimi oczami nazywało się piekłem. Takim prawdziwym, nie sądzę, by ktoś widział przedtem coś równie strasznego. Wkrótce została już tylko garstka przerażonych wieśniaków. Było ich w sumie siódemka. Dwie kobiety, jedna z niemowlakiem na ręku. Starszy facet, który przytulał się do swojej wnuczki oraz dwóch młodych mężczyzn, którzy na daremno usiłowali coś zrobić. Madzy ognia śmiali się z ich wysiłków. Kula najpierw zabił jednego, a zaraz później drugiego. Potem kobieta z dzieckiem na ręku wybuchła w snopie iskier. Druga została śmiertelnie poparzona, i została dobita sztyletem. Zostali już tylko staruszek i mała dziewczynka. W tym momencie stało się coś dziwnego. Staruszek krzyknął:

- Nie dostaniecie jej! Nie pozwolę na to – po tych słowach uniósł się w powietrze. Musiał być na 4 PP, bo w innym przypadku nie udałoby się mu coś takiego. Zamknął oczy i kreślił jakieś symbole w powietrzu. Nad dziewczynką pojawiły się runy. Jaśniały przez chwilę bielą po czym zniknęły. Mag spadł. Nadużył swoich magicznych mocy. Umarł na miejscu. Madzy ognia zaczęli się śmiać. 

- Słyszeliście to? „Nie pozwoli na to” – znów ryknęli śmiechem.

Jeden z nich zamierzył się na dziewczynkę. Nie chciałam patrzeć na jej śmierć, ale nie potrafiłam odwrócić wzroku. Kula ognia po prostu odbiła się jakby od niewidzialnej tarczy. „Ogniowcy” jeszcze przez jakiś czas.

- Chodźmy już. To tylko dziecko. Przecież nie zrobi żadnej szkody.

- Mieliśmy wybić całą wioskę. Polecenia były jasne

- Jak jej się nie da zabić

Reszta zaczęła mruczeć z aprobatą. Wszyscy się oddalili. Szybko wybiegłam ze swojego ukrycia. Chwilę później klęczałam koło dziewczynki przy staruszku. Jednak żył. Złapał mnie za nadgarstek.

- Weź… to… przeczytaj… - wycharczał. Wcisnął mi do rąk wymięty pamiętnik. Zamknął oczy i przestał oddychać.

Dziewczynka przełknęła łzy. Objęłam ją ramieniem.

- Ci.. Wiem, że to był szok, ale musimy stąd uciekać. Może wrócą…?

- Dziękuje. - Otarła łzy. Wyglądała na około 8 lat. Miała śliczne niebieskie oczy i czarne jak smoła włosy – Jestem Evelyn, a to… mój dziadek.. – znów zapłakała.

- Chodź. Musimy odejść – powiedziałam cicho

Dziewczynka kiwnęła smutno głową, po czym podał mi rękę. Ruszyłyśmy w stronę lasu. Schroniłyśmy się wśród drzew.

- Evelyn… Spróbuj się przespać. Ja przestudiuje to – wskazałam pamiętnik. Zabrałam się do zbierania drewna na opał. Mała trochę mi pomogła. Po chwili dziewczyna już spała przy wielkim ognisku, a ja delikatnie otworzyłam notatki. Tych dotyczących bezpośrednio dziewczyny nie było dużo. 

Dziś mała jest już bezpieczna. Jej matka królowa zaufała mi, że będę ją chronił. Evelyn ma kiedyś sama zasiąść na tronie, a wyrocznie mówią, iż będzie ważna w wojnie, która nadejdzie. Nie można ryzykować wychowywania jej jako księżniczki. To niebezpieczne. Zajmę się nią, najlepiej jak będę mógł. Kiedyś zasiądzie na tronie. Będzie najlepszą z królowych.

Dalsze strony zapisane były innymi rzeczami. Evelyn często była wspominana, lecz nigdy więcej nie było ani słowa o tym, że jest księżniczką. „Zaniosę ją do świątyni. Oddam najwyższemu magowi notatki starca i dziewczynę.”

Niewiele więcej mogłam zrobić. Zatarłam więc ślady ogniska, wzięłam małą na ręce, i ruszyłam do świątyni.

~~*~~

Najwyższy mag przyjął ją bez zastrzeżeń. Jakby wiedział kim jest i ile znaczyła. Nie zadał mi ani jednego pytania. W zasadzie to nie odezwał się do mnie słowem.

To stało się już jakiś czas temu. Dwa razy odwiedzałam Evelyn w świątyni. Wydawała się tam szczęśliwa. Jak na nią patrzyłam na nią do głowy wciąż przychodziło mi pytanie: Kiedy nadejdzie ten czas, by ona objęła władzę...?

PRZYPOMINAM!

Termin opowiadań konkursowych do JUTRA!

Od Willow

Obudziłam się bardzo wcześnie. Słońce jeszcze nie pojawiło się na niebie. Przetarłam oczy. Delikatnie na palcach wyszłam z łóżka i skierowałam się w stronę pokoju mojego brata. Drzwi były uchylone, więc zajrzałam. Jeszcze spał. To dobrze, bo mogłam wyjść z domu bez pytania kogoś o zgodę. Ściągnęłam z siebie białą i lekką koszulę nocną, by przebrać się w normalne ubrania. Spięłam swoje blond włosy w kitkę. Podeszłam do drzwi wyjściowych. Już miałam je otwierać, gdy zobaczyłam wesoło dreptającą w moją stronę czarną kotkę. Księżyc na jej czole mocno świecił. Działo się tak za każdym razem gdy się cieszyła.

-Chodź tu-mruknęłam wystraszona i wzięłam kotkę na ręce.-Nikt nie może się dowiedzieć, że wychodzę z domu.

Szybko tworzyłam drzwi i z kotem pod pachą pobiegłam w stronę znajomej mi polany. Otaczały ją wysokie drzewa. Była taka długa i piękna, a jej największy plus to to, że nikt prócz mnie tam nie przychodzi.

-Może się pobawimy?-uśmiechnęłam się do kotki. Księżyc na jej głowie ponownie zaświecił. Zaczęłam kręcić palcem. Powoli wytwarzała się mała kulka wiatru. Potrafiłam takimi sterować (pod warunkiem, że były małe). Zaczęłam bawić się z kotem. Podrzucałam kulkę do góry, a kotka za nią skakała.-Dobrze, Czarnuszku, teraz trochę porzucam. 

Odchyliłam rękę do tyłu i z całej siły rzuciłam kulką wiatru. Później drugi raz i trzeci. Za czwartym razem po rzuceniu usłyszałam syknięcie z bólu. Wystraszyłam się, bo wiedziałam, że uderzenie kulką wiatru może naprawdę zaboleć. 

-Halo?-zapytałam drżącym głosem.-Kto tu jest?

<Ktoś?>

Od Anabell CD Dakody

Szłam spokojnie, szukając mojej wilczycy. Niestety, uciekła gdzieś i miała wszystko i wszystkich gdzieś. Myślałam, że ktoś ją ukradł czy coś, ale tak łatwo by się nie dała.
Po chwili dostałam czymś w tył głowy. Tak, byłam przyzwyczajona, dużo razy czymś dostawałam. Zaczęłam się rozglądać. Po chwili ujrzałam jabłko. Ach, więc to tym mnie zaatakowano. Podniosłam je i zaczęłam szukać żartownisia. Usłyszałam śmiech i jakiś chłopak skoczył przede mną z gałęzi.
-Słuchaj, przyjemniaczku, jeżeli jeszcze raz tak zrobisz...-zaczęłam mówić, ale on mi przerwał.
-Znalazła się dziewczynka, która się nie zna na żartach.-Powiedział i oparł się o drzewo.
-Znam, nawet lepiej niż ty.-Odpowiedziałam i chwyciłam się za tył głowy.
-Coś mi się nie wydaje.
-Doprawdy?-prychnęłam i zaczęłam się oddalać.
Nie minęło dużo czasu. Może minuta. Zdążyłam się oddalić na bezpieczną odległość, lecz spostrzegłam jabłko przelatujące nad moją głową. Heh, to nawet było zabawne. Ale o co mu chodziło?-spróbowałam go wyszukać wzrokiem. Tak, stał za drzewem. Rzuciłam w jego stronę jabłkiem. Niestety, nie wcelowałam. Jaka szkoda. Poleciało kilka centymetrów obok niego.

<Dakota? Następnym razem będzie lepiej. :')>